همه روزهای و شب های ماه رمضان نسبت به روزها و شب های دیگر سال طعم متفاوتی دارند و در این میان شب های قدر تفاوتی مضاعف.هر سال به این روزها که می رسیم قاطبه خانواده های دیندار برنامه ریزی می کنند که شب های قدر کجا باشند و در چه محفلی این شب ها را بگذرانند.

در سال های اخیر (دقیقا سه سال اخیر) برای من دو برنامه جالب تر از بقیه محافل بوده و همیشه سعی کردم برنامه هامو طوری تنظیم کنم که در یکی از این دو محل شب احیا رو طی کنم.

یکی کانون توحید و دیگری حسینیه ارشاد.هر دوی این اماکن علاه بر برگزاری مراسمات مرسوم که در تمامی حسینیه های شهر وجود داره ویژگی مشترکی دارند که کمتر در جاهای دیگر دیده میشه که باعث شده آدم های زیادی در مراسم شون شرکت کنند.اون هم حضور سخنرانانی از طیف موسوم به «روشنفکران دینی» است.

سال گذشته تیتر روزنامه مرحوم «روزگار» به خوبی این موضوع رو بازتاب داده بود اونجایی که بالای عکسی از دکتر سروش و دکتر کدیور نوشت:«احیای روشنفکران دینی»

به راستی «شب های احیا» ، احیای روشنفکران دینی است. این موضوعی است که اگر در این شب ها به حسینیه ارشاد یا کانون توحید بروید آن را به خوبی درک خواهید کرد.

خلاصه کلام. امسال هم احتمالا یکی از این دو محل رو برای گذراندن سه شب احیا انتخاب خواهم کرد. به دوستان هم توصیه می کنم این مراسم را از دست ندهند.

فعلا برنامه های حسینیه ارشاد که به همت دانشجوهای دفتر تحکیم وحدت و سازمان ادوار تحکیم وحدت برگزار میشه اعلام شده.
منتظر اعلام برنامه های کانون توحید که اکثر سال ها از طرف جوانان جبهه مشارکت برگزار میشه هم هستم.این دو برنامه اگرچه هویتی غالبا دینی دارند اما از آنجایی که هویت روشنفکری مستتر در آن ها به خوبی روشنه (همون وجه تمایزی که گفتم) به نوعی «رقابت سالم» میان مشارکت و تحکیم هم تبدیل شده... پارسال که برنده این رقابت تحکیمی ها بودند که به ناگاه با حضور دکتر سروش در حسینیه ارشاد یک گام از همقطاران مشارکتی شون جلو افتادند.باید منتظر امسال ماند و دید شب های احیای ما با محتوای مذهبی و رویکرد روشنفکری خود چه رقابتی را رقم خواهد زد!

البته گذشته از شوخی ناگفته نماند که برگزاری چنین برنامه هایی ماهیتا یک پیروزی برای دینداران متفکر است و هر دوی دوستان (تحکیم - مشارکت) به این مسئله واقفند. بنابراین می توان نتیجه گرفت آنچه درباره رقابت گفته شد مزاحی بیش نبوده است!

به هر حال ماه رمضان خوبی برای همه آرزو می کنم و شب های قدر بهتری.

سخنرانی احمدی نژاد در دانشگاه کلمبیا را تماشا می کنم. سخنرانی کسی که دو سال است با این ادعا که فرهنگ و تمدن ایرانی را نمایندگی می کند این فرهنگ و تمدن را به بدترین شکل ممکن در جهان معرفی و آن را به سوی نابودی رهنمون کرده است.

او حالا در برابر توهین ها و تحقیرهای آمریکایی های خشمگین هیچ چیز برای گفتن ندارد.

او اساسا وجود مقوله یی به نام همجنسگرایی در ایران را رد می کند و آمریکایی ها که در دوردست های این سرزمین از این معضل اجتماعی اطلاع کافی دارند به رییس جمهور ایران با آن همه سابقه تاریخی و تمدن «می خندند» و احمدی نژاد آنان را دعوت می کند تا به ایران بیایند!

او درباره شرایط زنان ایرانی می گوید زنان در ایران «آزاد» و «محترم» هستند و دو معاونش را مثال می آورد و می گوید:«زنان در ایران از بسیاری از مسوولیت ها «معاف» هستند چون زن در ایران مقام محترمی دارد!» در حالی که هنوز زنان ایرانی به جرم جمع آوری امضا یعنی مسالمت آمیزترین راه مبارزه برای به دست آوردن حقوقشان تحت بازداشت و آزار و اذیت قرار می گیرند.

او از مقام والای جامعه دانشگاهی سخن می گوید در حالی که احمد قصابان، احسان منصوری، مجید توکلی و ده ها دانشجوی دیگر به جرم مخالفت با سیاست های جنگ افروزانه او که نام پارادوکسیکال مهرورزی (!) بر پیشانی دارند در زندان ها به سر می برند.

او از آزادی اقلیت ها در ایران سخن می گوید در حالی که دو روحانی شیعه (هادي قابل و محمود دردكشان) که اتفاقا از اکثریت مذهبی ایران برآمده اند و مخالف سیاست های او هستند ماه رمضان را در زندان به سر می برند.

سوالی از آقای احمدی نژاد دارم ...

آیا مراسم سخنرانی در دانشگاه کلمبیا بیشتر خلاف مصلحت ملت و تاریخ و تمدن ایرانیان بود یا کنفرانس برلین*؟

آیا فریاد "مرگ بر تروریسم" و "برو به جهنم" صهیونیست هایی که در مقابل محل سخنرانی شما تجمع کرده بودند قابل تحمل‌تر است یا فریاد ایرانیانی که در داخل ایران با تمامی سختی ها و مشقات زندگی می کنند و از شما تنها تحقق همان آرمانی که شعارش را داده اید یعنی «عدالت» را طلب می کنند؟

آیا شما اجازه می دهید مخالفان داخلی‌تان ساعتی در دانشگاه تهران در مقابل دوربین خبرگزاری ها سخنرانی کنند و از آرزوهایشان برای وطن سخن بگویند؟

آیا قابل تصور است که روزی جرج بوش رییس جمهور به واقع جنگ طلب آمریکا این فرصت را بیابد تا در دانشگاه تهران از اقدامات ضدانسانی اش که به دروغ نام دموکراسی سازی بر آن نهاده سخن بگوید و ما نیز از پایگاه دموکراسی خواهی حقیقی همچون دانشگاهیان کلمبیا از او پرسش کنیم و پاسخ بطلبیم؟

آقای احمدی نژاد!

اگر روزی این فرصت را برای بوش جنگ طلب که دشمن همه ماست و یا دانشجویان، زنان و روشنفکران ایرانی که مخالف شما هستند فراهم کنید بی آن که از سوی پارتیزان های مقیم دانشگاه ها که این روزها فریاد «انقلاب فرهنگی دوم» سر می دهند گزندی جز «خنده» به آنان برسد ما نیز در کنار شما قرار خواهیم گرفت...

چه سود که این جز خیالی نیست و شما نیز همچون همتای آمریکایی تان جز به گسترش آن چه تنها قدرت خودتان و تفکرات غیرانسانی تان را افزون تر کند به چیزی نمی اندیشید...

راستی آقای مهندس!
ای کاش پاسخ این سوال را به سلول های سرد و نمور حواله ندهید ...
خودتان گفتید پرسش گری حق بشر است!

* کنفرانس برلین: کنفرانس «ایران پس از انتخابات» در برلین آلمان که مدعوین ایرانی آن به جرم عدم خروج از سالن کنفرانس در هنگام توهین گروه های مخالف نظام پس از بازگشت به ایران مورد مواخذه قرار گرفته و بعضا به زندان محکوم شدند!

مرتبط:

فیلم کامل سخنرانی احمدی نژاد در دانشگاه کلمبیا