محمد رحمانیان را فوق العاده دوست دارم. با آن چهره جالب، ریش های بلند و پرپشت و صدایی که هیچ نسبتی با آن هیبت ندارد و رفتار دلنشینش که او را به یک انسان هنرمند، خوش مشرب و دوست داشتنی تبدیل می کند.

او ابتدا شما را به یاد نظریه پردازان سیاسی اوایل قرن بیستم می اندازد اما اگر اندکی با او و آثارش آشنا شوید به «هنرمندانه» بودن کارش پی می برید. کسانی که تئاتر "فنـــز" را تماشا کرده اند اغلب با این گزاره موافقند. شخصا البته کارهای تلویزیونی رحمانیان را به اندازه کارهای تئاتری اش دوست ندارم. نمی دانم این فقط ناشی از یک حس شخصی ست یا واقعا این کارها چیزی کم دارد.

اما چرا حالا به یاد محمد رحمانیان افتاده ام؟ به هر حال بهمن ماه فصل جشنواره ست و آدم های عشق تئاتر می دانند که از هر چه بگذریم سخن تئاتر فجر خوش تر است! آقای رحمانیان قصه ما هم قرار بود یک کار جدید را در این جشنواره اجرا کند که گویا طبق روال این روزها ماجرا بر وفق مراد پیش نرفته است.

آرش در کسوف گزارش گونه یی دارد درباره بلاهایی که به خاطر اجرای خصوصی "مانیفستِ چــو" بر سر رحمانیان و گروهش آمده که خیلی ناراحت کننده ست.

متاسفم برای کشوری که بهترین های تئاترش اجازه ندارند آثارشان را بی دغدغه برای یک جمع محدود اجرا کنند. اون از جشنواره فیلم که به یک افتضاح می ماند و این هم از وضعیت هنرمندان تئاتر... نمیخوام تجمع رحمانیان و دوستانش رو به شکل یه حرکت میلیشیایی ببینم اما مطمئنم عده یی این کار را خواهند کرد و تا چند ساعت دیگر همین ماجرا به یک افتضاح رسانه یی تبدیل می شود و همه خواهند فهمید که پس از سیاستمدار منتقد و روزنامه نگار بودن، این روزها هنرمند بودن هم مصیبتی شده است عظمی!

تنها یک سوال در این میان بی پاسخ می ماند و آن اینکه:

آیا کسانی که اجرای یک تئاتر با مخاطبانی محدود را آنقدر به موضوعی پیچیده و بغرنج تبدیل می کنند که منجر به تجمع جمعی از هنرمندان در مقابل خانه خودشان تئاتر شهر و متعاقب آن تحلیل های میلیتاریزه و جنگی رسانه ها شود، چیزی با عنوان عقل سلیم در چنته دارند؟

یادداشتی انتقادی درباره جشنواره بیست و ششم

هنوز هم ميشد بين فيلم ها دنبال آثار خوب گشت اما گويا اين ماجراها تمامی نداشت. هنوز چند ساعتی از اعلام اسامی فيلم های بخش سودای سيمرغ نگذشته بود که مهدی تماس گرفت. صدايش هم عصبانی بود هم ناراحت.

از دليل اين احوال آشفته پرسيدم که برايم توضيح داد دو فيلم از اميدهای جشنواره که ساخته هايی از سامان مقدم و پريسا بخت آور بودند اصلا در بخش اصلی جشنواره قرار نگرفته اند.

آخر چرا؟ پاسخی نداده اند. دو روز بعد در روزنامه ها خواندم که فيلم «صد سال به اين سال ها» ساخته سامان مقدم از جشنواره کنار کشيده و فيلم «دايره زنگی» که در زمان ۱۲۰ دقيقه ساخته شده به لطف سانسور به فيلمی کمتر از يک ساعته تبديل شده است!!! مهدی ديگر به عالم و آدم بد و بيراه می گفت...