همین الآن در برخی سایت ها خواندم که احتمال دارد روزنامه «اعتمادملی» که مهدی کروبی صاحب امتیازی آن را برعهده دارد به «دستور فوری» وزارت ارشاد دولت کریمه و به واسطه ی چاپ یادداشتی از قائم مقام حزب متبوعش به محاق توقیف برود. گذشته از صحت و سقم این شایعه باید اذعان کرد که همه گیر شدن و گسترش این گونه اخبار ارتباطی غیرقابل انکار با روحیات رییس دولت نهم دارد. احمدی نژاد طی سه سال حاکمیتش بر دستگاه اجرایی کشور نشان داده که به هیچ عنوان رییس جمهور انتقادپذیری نیست خصوصا اگر انتقاد از سوی کسانی باشد که به صورت بالقوه رقیب وی محسوب می شوند. از آنجا که هفته گذشته شاهد توقیف روزنامه «تهران امروز» منسوب به محمدباقر قالیباف شهردار تهران و رقیب اصول گرای احمدی نژاد بودیم بعید هم نیست همین روزها به بهانه یی دیگر روزنامه دیگر رقیب احتمالی آقای پرزیدنت در انتخابات سال آینده(مهدی کروبی) هم توقیف شود. این واقعیتی است انکار ناشدنی که احمدی نژاد علاقه یی ندارد رقبایش «تریبونی» برای «انتقاد» از وی و به «پرسش گرفتن» اعمال عجیب و غریبش داشته باشند و این موضوعی است که هر شایعه یی دباره ی توقیف احتمالی نشریات منسوب به رقیب وی را بیش از اندازه به واقعیت نزدیک می نمایاند.

امیدوارم «اعتمادملی» که با وجود تمامی فراز و نشیب هایش همواره یکی از روزنامه های خوب و خواندنی چند سال اخیر بوده است به سرنوشت «تهران امروز» دچار نشود و به قربانگاه «روحیه‌ی رقیب‌کُش آقای احمدی‌نژاد» نرود. امید که اعتمادملی بماند.

بازانتشار این یادداشت در بالاترین

یادداشت جنجال برانگیز منتجب‌نیا در شماره امروز اعتمادملی
زمينه چيني براي توقيف اعتماد ملي  به روایت شهاب نیوز و انتخاب
یادداشت جوانفکر مشاور مطبوعاتی احمدی‌نژاد درباره یادداشت منتجب‌نیا

دیشب حوالی نیمه شب بود. داشتم تو اتاق رو یه گزارش تازه کار می کردم که یه اسم آشنا از سمت تلویزیون شنیدم. احمد باطبی! مدتی بود که کسی نمیدونست احمد باطبی کجاست. همه میدونستن دفعه آخر که از زندان اومد مرخصی، مقدمات سفرشو حاضر کرده اما از وقتی راه افتاده بود خبری ازش نبود تا دیشب. احمد باطبی. مشهور ترین دانشجوی دهه هفتاد ۹ سال بعد از واقعه ۱۸ تیر اون هم درست توی تیرماه به آمریکا رسیده بود و مهمون جمشید چالنگی در برنامه تفسیر خبر صدای آمریکا بود. اولین بار بود که از دیدن یه نفر توی این تلویزیون "نه چندان بی طرف" اونور آبی خوشحال می شدم. نه بخاطر این که از صدای آمریکا دل خوشی دارم یا کُشته مرده ی اینم که فعالان داخلی رو مرتب تو تلویزیون ببینم. نه!

چون واقعا احمد از معدود کسانی بوده که گذشته از این که به خاطر کارم پیگیر وضعیتش بودم یه حس شخصی هم نسبت بهش داشتم. همیشه احمد برام نماد جوون هایی بوده که به خاطر ندانم کاری برخی افراد و بی تحملی یه عده دیگه مظلوم واقع شدن و بهترین سال های عمرشون رو گوشه ی زندان گذروندن و از این بابت نسبت به احمد احساس دین می کردم. اگرچه باطبی با وجود همه ی این سختی ها همیشه مقاوم موند و خم به ابرو نیاورد و اگرچه سال های اول حبس خیلی خیلی خیلی بهش سخت گذشت اما همین دیشب هم گفت "این ۹ سال مثل یه چشم به هم زدن گذشته" و شاید اینطوری سعی کرد کاری کنه که تعریف هاش از مصائب دوران زندان کسی رو نا امید نکنه.

فارغ از این که با حضور فعالان سیاسی و دانشجویی در صدای آمریکا موافق باشم یا مخالف، دیشب از دیدن احمد بعد از مدتی نسبتا طولانی که در بی خبری گذشته بود خوشحال شدم. ماه های آخری که در ایران بود به واسطه ی عکاسی هامون جاهای مختلفی دیدمش و بیشتر باهاش آشنا شدم. انصافا و با وجود دوران سختی که گذرونده بود جوون با معرفت، سرزنده، خوش فکر و پر انرژی یی بود. امیدوارم همیشه در زندگیش موفق باشه و فعالیت سیاسی در خارج کشور باعث تغییر روحیات و خلقیاتش نشه.

یادداشتی که زمان اعتصاب غذای احمد نوشته بودم و در کارگزاران چاپ شد
عکسی که تیرماه ۸۵ در دفتر سابق ادوار تحکیم از احمد باطبی گرفتم
فیلم اولین گفت‌و‌گوی احمد باطبی با تلویزیون صدای آمریکا

آخرین ساعات شنبه شب گذشته بود که که خبر تعطیلی نزدیک ترین روزنامه غیردولتی به شهردار تهران دهان به دهان چرخید و به تیتر اول اکثر سایت‌های هوادار دولت تبدیل شد. خبری که بسیاری را متعجب کرد و عده‌یی را نیز به صرافت گرفتن تأیید خبر انداخت. تلاشی که ساعاتی بعد به نتیجه رسید آنگاه که خبرگزاری‌های رسمی خبر دادند روزنامه «تهران امروز» از سوی هیأت نظارت بر مطبوعات لغو امتیاز شده است.

 «تهران امروز» در کنار «همشهری» از معدود روزنامه هایی بود که در کنار موضوعات مورد علاقه تمامی مطبوعات به دغدغه های دیگری نیز می پرداخت. دغدغه هایی از جنس زندگی طبقه شهری ساکن پایتخت که فارغ از کنشهای سیاسی به سبک زندگی شهری و روزمرگی روزانه شان در کلان شهر تهران دلخوشند. این روزنامه اجتماعی نیز اما خاستگاهی سیاسی داشت که مدیرمسئولش مدیر یک خبرگزاری اصول‌گرای متعلق به سازمان تبلیغات اسلامی بود و از همان ابتدای انتشار، شهره بود به همراهی با شهردار خبرساز پایتخت که این روزها یک پای تمامی مباحث مربوط به انتخابات آینده ریاست جمهوری است. 

محمدباقر قالیباف که این روزها عنوان سیزدهمین شهردار کلانشهر تهران را یدک می کشد از همان ابتدای قبول مسئولیت با راه اندازی چندین نشریه و یک خبرگزاری و یک شبکه رادیویی نشان داد نگاه ویژه‌یی به کارکرد رسانه دارد و شاید به همین اعتبار بود که در کنار روزنامه پرتیراژ همشهری که ارگان شهرداری محسوب می شود، برای حضوری غیررسمی‌تر در عرصه رسانه به حمایت از انتشار روزنامه «تهران امروز» پرداخت. عمر «تهران امروز» اما بر خلاف «انتظارها» زود به سر آمد. «غیرمنتظره» شاید چون اساسا توقیف روزنامه های اصول گرا برخلاف همنوعان اصلاح طلب‌شان چندان بر مدار «رویه‌ی معمول» نیست و این‌چنین است که همگان انگشت به دهان متعجبند که؛ پس چرا تهران امروز به این سرنوشت تراژیک دچار شد؟ طرفه آن که این روزنامه در ماه های پایانی چندان محبوب و تأثیرگذار هم نبود و بدین قرار نمی توان در تحلیل دلایل توقفش به استدلال «رسانه‌ی تأثیرگذار تعطیل می شود» استناد کرد.
 
هیأت نظارت خلأهایی حقوقی را به عنوان استنادات اقدام خود اعلام کرده است که با توجه به گذشت بیش از یک سال از آغاز انتشار تهران امروز نمی توان این دلایل را پذیرفت و بنابراین توقیف به چنین بهانه‌یی در این موقعیت زمانی پرسش برانگیز است. 

شاید از ضعف همین استدلال بود که در روزهای اخیر بسیاری دلیل این «لغو امتیاز» را نه ناشی از ایرادات حقوقی، که انتشار ویژه نامه‌یی به مناسبت سوم تیرماه ؛ سالروز پیروزی محمود احمدی نژاد در انتخابات ریاست جمهوری دانستند و انتقادات تند و بعضا گزنده‌ی این ویژه نامه به عملکرد سه ساله‌ی دولت نهم و اشاره به برخی سوء عملکردهای مالی اطرافیان احمدی نژاد در دوران شهرداری رییس دولت نهم را زمینه ساز این برخورد ارزیابی کردند. 

با نگاهی به سابقه‌ی مطبوعات اصول گرا در انتشار مطالبی به مراتب چالش برانگیزتر از این طی ماه‌های گذشته، که معمولا با اغماض با آن ها برخورد می‌شد، به نظر می رسد توقیف تهران امروز گذشته از چنین دلایلی حاوی نکات تازه و منحصربفردی باشد که بیش از آن که محدودیت های مطبوعاتی را نمایش دهد، نمایانگر رقابت‌های درونی اصول‌گرایان است. 

فصل مشترک تمامی تحلیل هایی که طی روزهای گذشته درباره ی این اتفاق منتشر شد، بر محور هویت «روزنامه تهران امروز» به عنوان هویتی مطبوعاتی و تحلیل دلایل توقیف آن به عنوان یک مطبوعه بود، در حالی که در چنین رویکردی یک موضوع مهم مغفول می ماند و آن خاستگاه سیاسی این چنین اقداماتی است. 

با نگاهی دقیق‌تر به نظر می رسد برخورد اخیر با روزنامه «تهران امروز» نه برخورد با مطبوعه‌یی منتقد است و نه تعطیلی رسانه یی تأثیرگذار، که همگان اذعان دارند تهران امروز علاوه بر آن که در ماه های اخیر بخش عمده یی از تأثیرگذاری خویش را از دست داده بود، اساسا به خاطر زمینه فرهنگی و اجتماعی اش آنچنان روزنامه منتقد و دست و پاگیری در برابر دولت محسوب نمی‌شد تا دولتیان را به صرافت تعطیلی‌اش بکشاند بلکه آنچنان که پیداست این تعطیلی نه به دلایل فوق بل تاوان «اقدامات دیگری» است که در حوزه هایی دیگر حادث شده است و به عبارتی «گنه کرد در بلخ آهنگری ...» 

محمدباقر قالیباف چند هفته‌یی است که تحرکات و فعالیت های خود برای شرکت در انتخابات سال آینده را شدت بخشیده و به نظر می‌رسد به دنبال سفر اخیرش به مشهد، اولین گام‌ها را برای حضور در نبرد انتخاباتی سال آینده برداشته است. از دیگر سو بسیاری از تحلیلگران انتشار «همشهری چاپ عصر» که برای خوانندگان همشهری یادآور روزهای اوج این روزنامه در زمان حضور تیم مطبوعاتی محمد عطریانفر است، را گامی در جهت تقویت حضور شهردار تهران در عرصه رسانه می دانند. 

کارشناسان رسانه معتقدند رسانه‌های نزدیک به شهردار تهران با نزدیک‌تر شدن به زمان برگزاری انتخابات ریاست جمهوری دور دهم، هماهنگ با قالیباف انتقادات صریح تری را به دولت نهم وارد می آورند و آرام آرام خطوط قرمز خودساخته‌ی خویش را برای به چالش کشیدن محمود احمدی نژاد پشت سر می گذارند، که نمونه بارز آن را می توان در مصاحبه ی تفصیلی همشهری با مصطفی پورمحمدی وزیر سابق کشور جستجو کرد. گفت و گویی که هفته گذشته سروصدای بسیاری به پا کرد، چراکه بخش عمده‌یی از ناگفته های وزیر برکنار شده دولت نهم را منعکس می‌کرد. وزیر سابق در این گفت و گو از فضای حاکم بر دولت نهم انتقاد کرده و حقایقی از نوع برخورد رییس جمهور با وزرایش را بر زبان رانده بود که تا پیش از آن از زبان کسی شنیده نشده بود. 

شاید چنین افشاگری هایی، در کنار انتقادات صریح قالیباف در ماه های اخیر نسبت به رواج «بی اخلاقی» و «دروغ» در عرصه سیاست و ناکجاآبادی که این فضا به ظهور آن دامن می زند بود، که باعث شد دولتیان در «اولین فرصت» ممکن به شیوه‌یی به شهردار بلندپرواز تهران «هشدار» دهند که در انتقاد از دولت «زیاده روی» نکند. 

به این اعتبار به نظر می رسد توقیف «تهران امروز» نه توقیف یک نشریه به خاطر انتشار مطلبی خاص که «هشداری» برای محمدباقر قالیباف به واسطه‌ی اقداماتی است که برای رقابت با رییس دولت نهم سامان می دهد. 

قالیباف همواره و از همان ابتدا رقیبی همیشگی و جدی برای احمدی نژاد بوده است. هیچکس اتفاقات منجر به شکست وی در انتخابات دور نهم و به دنبال آن مخالفت های حامیان دولت با شهردار شدن اش را فراموش نمی کند. او اگرچه «مغضوب حامیان دولت» اما اکنون «شهردار تهران» است و با بهره بردن از قدرت رسانه‌یی خود تلاش می کند به شیوه یی ظریف موقعیت اش را به عنوان «آلترناتیوی» برای دولت نهم تقویت کند. 

تلاشی که مسلما دیر یا زود با واکنش های بیشتری در بدنه‌ی اصول گرایان حامی دولت مواجه و بی پاسخ نخواهد ماند. اینگونه است که بلای آمده بر سر «تهران امروز» را باید جدی گرفت و شاید بتوان آن را مقدمه یی بر اقدامات سلبی دولتیان در برابر «مدعی اصول‌گرای کسب عنوان ریاست جمهوری دهم» ارزیابی کرد. اقداماتی که مطمئنا با جدی تر شدن رقابت ها ابعاد تازه تر و گسترده‌تری نیز خواهد یافت. 

تا اینجای کار که شهردار تهران با یک «چراغ زرد» از سوی دولتیان روبرو شده است، باید منتظر ماند و دید آیا او که شعار «تهران امروز» در اندیشه‌ی «ایران فردا» را برای روزنامه تعطیل شده اش برگزیده بود، خواهد توانست بی دغدغه‌ی مواجهه با برخوردهای دولتی، به رقابت های انتخاباتی سال آینده و ریاست جمهوری «ایران فردا» بیاندیشد؟ این سؤالی است که گذشت زمان پاسخگوی آن خواهد شد.